Yazarı :Necip Fazıl Kısakürek

Nur
Yok bile yokken O vardı;
O bir nur… Ki mutlak saffet.
Âdem, Allaha yalvardı;
O nur için beni affet!
Ademin alnında bir nur;
Derken öbür Peygamberde.
Âyet ki, çıplak okunur;
Ne bir harf, ne zarf, ne perde.
Geçti bilmem kaç nesilden,
O nur, İlâhi dâire…
İbrahimden, İsmailden,
Vesaire vesaire..
O nur, o nur, elde sancak;
Aktarılır, nebi nebi.
Bir beklenen var ki, ancak,
Nurun ezelden sahibi…
Nur sırdır, ışık üstür sır;
Vurduğu eşya gölgesiz.
Onsuz insan kör ve sağır;
Ülkeler onsuz, ülkesiz.
Son Peygamber, son Peygamber!
İlk olunca sona geldi.
Nur, fezayı tutan çember,
Ondan gelip Ona geldi.

En Çok Okunan Kitaplar :  Tasavvuf Bahçeleri